RADIO BAGDAD :: oficjalna strona

A ja, nie! - Będziem robić politykę - Chcę się narodzić na nowo - Czar się skończył - Czas naszych czasów - Elitarny TV Show - Epigon - Giną jak we mgle - Idę sam - Krótka z głupotą rozprawa - Kupując czerń - Londyn dzwoni - Ludzie niczym węże -
Magister - Naiwna piosenka pacyfistyczna - Niech... - Nienawiść w eter płynie - Nieudaczni - Patrzymy wam na ręce - Róbmy pieniądze - Słodkie koktajle Mołotowa - Tak bardzo przypominasz mi - Uratujemy sens (nie tam) - Wszystko - Zaaferowani - Życie to śmiertelna walka (serce i rozum)

Wszystkie teksty autorstwa sielaka za wyjątkiem ostatniej zwrotki piosenki Londyn dzwoni, której autorem jest Joe Strummer z zespołu The Clash


A ja nie! Dobrze dobrana grupa głów Ochoczo tylko ma Maksymalizować zysk I przy tym wiernie trwać Tak odnajdują życia sens Pośrodku niskich ścian "Nasza tu działalność może wszystkim wiele dać, dać" Głodowo wklęśnięty brzuch I z Photoshopu twarz To jest nasz ideał Który już długo trwa Od Armaniego wielki brzuch I z Photoshopu twarz To jest ta znajomość, która Może wiele A ja, nie! A ja, nie! A ja tego nie chcę wcale! Odwieczna nadzieja narodu Nowe pokolenie Musi to zrozumieć I wnet przyjąć to myślenie Że przyszłość piękną zbudujemy Rozpruciem starych ran Takie miłosierdzie Może wszystkim wiele dać, dać Do kraju wielkich, cennych złóż Trzeba posłać zwiad By ramię w ramię iść Z sztandarem pełnym gwiazd W krainie wielkich, cennych złóż Utrzymać trzeba sztab Taka współpraca może Dzisiaj wiele A ja, nie! A ja, nie! A ja tego nie chcę wcale!	Będziem robić politykę Ja zostanę politykiem Ty zostaniesz mym prawnikiem A on spędzi nam publikę Wypijemy z urzędnikiem Będziem robić politykę Gdy skrzykniemy naszą klikę Wtedy inni będą nikim Każdy kupi sobie brykę Cztery ściany i kobitę Kłamstwa ważnym są czynnikiem Aby zrobić z siebie szychę Uratuję tę fabrykę Byś pozostał jej trybikiem Będziem robić politykę (Ref.) Jeśli tylko chcesz, a ponoć chcesz to możesz Kiedy społeczeństwo wrze wykreujesz łatwą pozę Więc ideał sięga bruku kiedy dosięga go bruk Z Twojej ręki wypuszczony znad tysiąca wrzących głów Choć zwycięzcy piszą dzieje to jedno miej na względzie Aby ciebie móc osądzić sposobność ta nadejdzie Nie myśl, że jestem laikiem U mnie zawsze trik za trikiem Już nie jesteś mym wspólnikiem To ja robię politykę (Ref.)
Chcę się narodzić na nowo Chce się narodzić na nowo Odrzucić dylematów kram I przybrać pozę wzorową I tylko trwać, trwać (sam) Chciałbym uzyskać tę siłę Co wciąż przy jednej myśli da trwać Uszeregować koncepcję By tylko brać, brać, tylko brać A ja Nie wiem co sądzić, nie wiem w co mam grać Drogi utarte czy manowce? Tylko mi wiara pozostaje i Tylko dla Ciebie mógłbym Nie zmienić się Pragnę uprościć i być Nie widzieć już pośrednich barw I aby obraz lepszym był Zamazać, gnać, gnać kurwa mać A ja Nie wiem co sądzić, nie wiem w co mam grać Drogi utarte czy manowce Tylko mi wiara pozostaje i Tylko dla Ciebie mógłbym Nauczyć się Jak zaprzedać się, jak okłamać siebie Zarazem wiele móc, zarazem wiele chcieć Chciałbym wyłączyć świadomość wywrócić z dylematami kram I przybrać pozę wzorową I tylko .... Trwać, brać, gnać Gnać, brać, trwać Brać, gnać, trwać Grać, grać, grać	Czar się skończył Czar się skończył, kiedy przyszło nam dantejskie sceny grać W teatrze życia, w którym role często błędnie obsadzone Tak trudno pozbyć się tych sztucznych szat Wiejących kiczem fraz Tak trudno przyjąć fakt, że scenariusza nie pisano tylko pod nas dwoje Nie wiem co powiedzieć Tobie Nie wiem co wygłosić mam Jedyne tylko, tylko, tylko jedno znam Zjadają nas detale I brniemy wciąż w detale Tyle tu błahych nawarstwionych, głupioważnych spraw Tyle odkrytych, wypomnianych, wymienionych, bezsensownie wykrzyczanych wad Nie ma tu Ciebie ani mnie Nie ma tu prostych wyjść i wejść Bo uwierzyliśmy, że czarne z białym łączą się Że przepchamy ideały pod prąd codzienności I zarazem dziś będziemy sługami przyszłości A brniemy wciąż w detale Zjadają nas detale A gdzie Ty, a gdzie ja I błoga niekonsekwencja? Tylko Ty, Ty i ja I nasza niekonsekwencja Tylko Ty, Ty i ja I niekonsekwencja Niby bliżej, a dalej A gdzie Ty, a gdzie ja I błoga niekonsekwencja? Tylko Ty, Ty i ja I nasza niekonsekwencja Tylko Ty, Ty i ja I niekonsekwencja Zjadają nas detale I brniemy wciąż w detale
Czas naszych czasów Wielki czas Wielcy świata deklarują się Że przy prawach będą stać Każdy swoje jednak czuje i wie To demokracja Ona nas rozgrzesza W jej imieniu możemy prawa zawieszać Czy kiedyś skończy się ten czas? Piękny czas Jaskrawością barwy nieznośną I chociaż barwa jedna jest Każdy chce mieć swój własny jej ton To dystrybucja Dóbr nierówna Tam tłuszcza chudnie, tu tyje tłuszcza A poeta nuci ton: "Nie ma za co żyć, nie ma za co umierać" Zabijmy ten czas Dajmy na śmierć zabiegać mu się Niech poczuje tempo zmian Biczem bzdur poganiajmy go więc "O Prędkości! Damo cudna! Wszystkich kochasz, wszystkich równasz" Również poeta śpiewa wciąż" (I też poeta ma swój tor) "Nie ma za co żyć, nie ma za co umierać"	Elitarny TV Show Kicz będzie Cię, kicz będzie Cię mieć Kicz wyśsie wzystkie Twoje siły A wypadkowy gust będzie Cię wiózł Powiezie tam gdzie oddasz mu się Kupisz niepowtarzalność chwili Wtedy dopiero osiągniesz cel Bo będą media wyły Elitarny TV show Prezenter pięknie się zgiął Każdy patrzy w stronę Twą To jest ten stan! A po wizji drugi show Gdzie knajpiany blichtr i swąd Każdy patrzy w stronę Twą To jest ten stan! Telewizyjny sposób życia Telewizyjnie do zdobycia Telewizyjne tu poglądy Telewizyjne rządy Elitarny TV show Prezenter pięknie się zgiął Każdy patrzy w stronę Twą To jest ten stan! Poza wizją drugi show Gdzie knajpiany blichtr i swąd Każdy patrzy w stronę Twą To jest ten stan!
Epigon Gdy zaczyna płynąć potok myśli Gdy wyłania się pierwotny plan Gdy cząstki rozproszone zacieśniają więzi osiągają wartki stan Pojawia się autozapora Co tamuje cały koncept Czy jest to aby moje? Do czego to jest podobne? Nie mówię, krzyczę, zgiełk mediów mnie zasłania I każde dziecko intelektu mego wrzeszczy: jesteś epigonem! Cały czas, co myśl, co raz, co krok Werbalną myśli dajesz formę Dociera do mnie jej początek Który poszukuje zbioru Ułożonych fraz, zasłyszanych wielokrotnie To cytaty medialnie rzucone Na żyzną moją głowę Jak chwasty zarastają Myśli uwolnione Nie! Nie wiem skąd pochodzi dana fraza I który z nas próbujących rozmawiać właściwie jest epigonem? Cały czas, co myśl, co raz, co krok Nie mówię, krzyczę, zgiełk mediów mnie zasłania I każde dziecko intelektu do mnie wrzeszczy: jesteś epigonem! Cały czas, co myśl, co raz, co krok	Giną jak we mgle W każdej jednej chwili, miejscu, wnet Dopaść mogą złe emocje Niczym hieny krążą wokół nas Chcą wyszarpać nasz rozsądek Czasem mogę głupio ulec im I chwilowo żądać zmiany Lecz przy Tobie stale czuję że Czuję, że jestem kochany Para para Jedno tylko wiem niepoprawnie Jedno tylko znam nienagannie Jedno tylko wiem, że giną jak we mgle Przy Tobie myśli złe i szkaradne Para para Czuję, że jestem kochany, i Stale czuję to przy tobie I gdy czasem żądam zmiany to Znów ulegam dzikiej sforze Hien co krążą tylko wokół nas By rozszarpać nasz rozsądek Co panoszą się po wnętrzach nam To tylko są, to złe emocje Jedno tylko wiem niepoprawnie Jedno tylko znam nienagannie Jedno tylko wiem, że giną jak we mgle Przy tobie myśli złe i szkaradne I gdy masz dość to wiedz, że kocham Cię I giną myśli złe i szkaradne Para para
Idę sam Wiedz, jeśli tylko powiesz mi O twej zdradzie i twej skrusze Będziemy nadal iść Lecz idę sam Nie, nie powtarzaj wciąż tych słów Które sądzisz, że usłyszeć Chciałbym z twojej strony znów Więc idę sam Tu wystarczy jeden gest Aby zniszczyć lub rozpalić się na nowo Tu wystarczy jeden gest, Tu naprawdę już wystarczy jedno słowo Jak, jak odróżnić w tobie mam Niedojrzałość czy głupota Czy niewiedza czy zła gra Wciąż idę sam Tu wystarczy jeden gest aby Zniszczyć bądź rozpalić się na nowo Tu wystarczy jeden gest, Tu naprawdę już wystarczy jedno słowo Ja, ja przeszedłem tysiąc mil, Lecz ostatni, główny krok Musisz zrobić jednak Ty Więc idę sam	Krótka z głupotą rozprawa Pytam się, zachodzę w głowę Gdy rozumu brak spotyka zawsze rozum mój A myśli me tak jałowe, że przeraża mnie ta pustka. Boję się! I Głupota też, żywo wcielona, Chce bym zmieścił w mojej głowie cały bezmiar jej Za bary wziął i się przekonał, Chociaż czuję, że zakończy się to źle! Boję się że but określi świadomość! Za chwilę będzie bogiem ciała i krwi mojej! Niczego już nie pragnie w tej chwili więcej! Za chwilę będzie bezwładnym bogiem! Bezwładna nad mą wolą zawsze niech będzie! Boję się Boję się Ja nie mam słów! Bo nie ma słów! Ja nie mam słów! Bo nie ma słów!
Kupując czerń By nie umarł niepotrzebny świat Przyjęliśmy ratowania plan Wykupimy wszystkie rzeczy zbędne aby stały się niezbędne I zyskamy czas! I zyskamy czas! I tak po kolejnym koncercie punkowym Spotkamy wszyscy się I tak po kolejnym koncercie punkowym Spotkamy się w centrum handlowym Kupując czerń Wspólne stroje wszystkich wokół nas Poza tym to wspólnych myśli brak W morzu danych wielkich możliwości zatapiamy się w próżności I Upiększamy świat Upiększamy świat I tak po kolejnym koncercie punkowym Spotkamy wszyscy się I tak po kolejnym koncercie punkowym Spotkamy się w centrum handlowym Kupując czerń Przyjdzie czas gdy czerń się przyda nam Wystrojeni powitamy krach Nie pomogą nagłe racje wspólne wszystko będzie już za późne Pogrzebiemy świat I tak po kolejnym koncercie punkowym Spotkamy wszyscy się I tak po kolejnym koncercie punkowym Spotkamy się w centrum handlowym Kupując czerń	Londyn dzwoni Londyn dzwoni do odległych mu miast - "Przyjeżdżaj prędko, pożyczę na wjazd." Londyn dzwoni do odległych mu wsi - "Na pewno przyjadę, już nie chcę tak żyć." Londyn czeka na fale nim ruszy Młodych ludzi stłoczonych w autobusach Londyn wzywa lecz nie wszystkich zaprasza Ten paszport lepszy, a ten - druga klasa (Ref.) Choć jest nowa era to schemat ten sam Jazda, uciekać, poprawiać swój stan Gdy marzeń jest moc lub koncepcji brak To Londyn przyciąga jak magnes żeliwo Londyn uczy za pot i za łzy Podstaw i zasad trudnej życiowej gry Londyn uczy, tam angielski dla mas Rozumiesz ich język, pojmujesz swój świat Londyn czeka na fale nim ruszy Polskich twarzy ścisniętych w autobusach Londyn wzywa lecz nie wszystkich zaprasza Ich naród lepszy, a nasz druga klasa Choć jest nowa era to schemat ten sam Jazda, uciekać, poprawiać swój stan Gdy marzeń jest moc lub z prawem nie tak To Londyn przyciąga jak magnes żeliwo Now get this London calling, yeah, I was there, too An' you know what they said? Well, some of it was true! London calling at the top of the dial After all this, won't you give me a smile? London Calling!!! I never felt so much a' like
Ludzie niczym węże Daj mi, proszę Cię daj Żebym mógł poczuć w końcu raj Więc daj mi proszę Cię Muszę mieć to co chcę mieć Ludzie niczym węże Wyklęte stworzenia Wpełzać chcą do kieszeni Niczym rajskiej ziemi I siedzą w cudzych kieszeniach Daj mi... Węża mieć w kieszeni To jest ludzka sprawa Węże mówią wtedy Że ich Bóg ukarał Oni Mają nie mają tu Mają nie mają tu Mają nie mają tu Już nic, już nic Daj mi... Długi wąż wężowi Łatwo sprzedać może Całe swoje życie Za chwilową korzyść Oni Mają nie mają tu Mają nie mają tu Mają nie mają tu Już nic, już nic Wpełzają do kieszeni Niczym rajskiej ziemi I siedzą w cudzych kieszeniach	Magister Panie magistrze, niech Pan mi powie, W swej wychodzonej przez pięć lat mądrości, Ile bije serce na minutę, gdy je tratować równo but za butem? Czy ręka rynku, Choć niewidzialna, Karci Cię niczym namacalna? Na ile liczysz? Co w sobie masz? Za ile mógłbyś zacząć zmieniać świat? Doktorze nauk, co tak wygodną Miejscówkę masz w gabinecie hamulcowym, Czemu się boisz wystawić głowę, parowóz ujrzeć - twe miejsce ustawowe? Czy ręka rynku, Choć niewidzialna, Karci Cię niczym namacalna? Czy coś odmieniasz? Czy tylko trwasz? Za ile mógłbyś zacząć zmieniać świat? Na pewno Odkryjemy nową kartę, Jeśli tylko, Uprzednio, Poczujemy się nażarci, Wsparci siłą Należną. Niech pan mi powie, panie doktorze, panie magistrze i profesorze! Na pewno
Naiwna piosenka pacyfistyczna Hej żołnierzu, chciałbym spytać Co tam w Twoim fachu słychać Dziś, na początku tysiąclecia, Gdy zło z dobrem łatwo miesza się? Jak tłumaczysz to co robisz Gdy naprzeciw złu wychodzisz? I Tu nie chodzi mi o rację Wyższej społecznej instancji, nie. Lecz od strony osobistej Jak tłumaczysz w armii bytność? Co, no co, tobą kieruje? Walka w Azji z terroryzmem Ile w tym służby ojczyźnie jest? Jak rozróżniasz, kto jest wrogiem? Czy w ogóle chcesz odpowiedź znać? Czy nie szybciej jest i prościej Gdy odpowiedź znajdzie moździerz? I czy sumienie gdy męczące Zakneblować da się żołdem? A skoro mowa o pieniądzach Czy myślałeś ktoje rozdał? Czy słyszałeś te problemy Nie wystarcza na baseny im? Kto, no kto, tobą kieruje? Żołnierzu Powiedz mi, jak wybierasz kto ma A kto nie ma żyć? Żołnierzu Tłumacz się, czemu jednym dasz żyć A drugim niestety nie? Hej żołnierzu znam odpowiedź że ktoś to przecież musi robić Lecz czy istnienie kół wojskowych to Nie decyzji jednostkowych zbiór? I czy mimo wszystkich szczytnych racji Nie jesteś pionkiem spekulacji? I czy nie jest powiązana ściśle Cena życia z ceną za baryłkę? Czy nie czujesz tego skrycie ze nie ty władasz tu życiem, nie! Ani swoim ani wroga tylko rządzi tu mamona bo to, właśnie to! Tobą kieruje Żołnierzu Powiedz mi, jak wybierasz kto ma A kto nie ma żyć? Żołnierzu Tłumacz się, czemu jednym dasz żyć A drugim niestety nie?	Niech.... Niech stanie człowiek wnet najczystszej myśli Szyn pozbawionej już do stacji Zysków Spuszczonej z ogniw samokontroli Wyrwanych z desek budy biurowej Poszukiwacz nowej jakości nie zszywanej z kontrastujących łat Wynudzony natłokiem opcji postanawia leczyć siebie sam Niech stoi i patrzy Niech widzi wyraźnie Niech jego źrenice w rozmiarze normalnym Niech stanie człowiek wnet własnych popędów Niech go już kursor nie, nie zwodzi tępo Z libido żywym, z językiem prawdziwym Z tysiącem pytań Niech idzie i słyszy Niech słyszy wyraźnie Niech uszy wolne od watów i kabli
Nienawiść w eter płynie (Obwieszczam) Kochani bracia mam dobre nowiny On wie kogo można nienawidzić Bez strachu przed grzechem ciężkim obrażać To nie ludzie, to podludzie to syf i zaraza (bo) Im chodzi tylko o jedno Nienawiść w eter płynie ubrana w ciepły głos Jak można nienawidzić powtarza ciągle ktoś. Jak można nienawidzić? Jesteśmy sumieniem narodu tak czystym Jak biel komży redemptorysty. Stoimy na straży honoru ojczyzny Jesteśmy jedyni alternatywni (bo) Im chodzi tylko o jedno Nienawiść w eter płynie ubrana w ciepły głos Jak można nienawidzić powtarza ciągle ktoś Jak można nienawidzić? X 3 Im chodzi tylko o .. Jedno	Nieudaczni Jeszcze nam się nie spodobał główny nurt Nadal mamy siły walić w stół i w mur Jeszcze nikt nam nie rozdaje zgranych kart Nadal nas nie dopadł w swoje szpony szmal A ludzie nas zwą nieudaczni! My chcemy być nieudaczni My chcemy być niepoprawni My chcemy być nieudaczni My chcemy być Chcemy powiew orzeźwienia stale czuć Nie cedzony przez systemy starych rur My nie mamy do stracenia prawie nic Za to mamy pełen bagaż pięknych chwil A ludzie nas zwą nieudaczni! My chcemy być nieudaczni My chcemy być niepoprawni My chcemy być bliżej prawdy My chcemy być, Tak bliżej prawdy dużo, dużo, dużo bliżej prawdy
Patrzymy wam na ręce Choćbyście nie wiem co ciągle nam mówili To my w to nie wierzymy Do końca nie wierzymy W skrytości ducha uparcie tak myślimy Że nas już nic nie zdziwi A jednak ciągle dziwi Bo, bo, bo Choć słowa mogą mamić to i tak najważniejsze są czyny Nie, nie jesteście prawi Ni prawi, ni sprawiedliwi I choćby nie wiem jak ogłupiał cały świat To patrzeć Wam na ręce trzeba choćby spoza krat Patrzymy! Patrzymy Patrzymy! Patrzymy! Choć słowa mogą mamić to i tak najważniejsze są czyny Nie, nie jesteście prawi Ni prawi, ni sprawiedliwi Sprawiedliwi \| Choć słowa mogą mamić Sprawiedliwi \| to i tak po owocach czynów Tak każda władza mami A i tak najważniejsze są czyny Nie, nie jesteście prawi Ni prawi, ni sprawiedliwi Sprawiedliwi	Róbmy pieniądze Do tego dojdziesz sam Prędzej czy później By z danych opcji Nie wybrać trudnej Do tego dojdziesz sam By mimo marzeń I wątpliwości Powtórzyć za tłumem O tak Róbmy pieniądze I kiedy kupisz już Wszystkie wyrazy Opisujące Psychiki urazy To położysz się na Kozetko-katafalku by zbudzić nowym się O pięknym poranku Róbmy pieniądze Tylko one, i tylko tak Jedyna wartość, cudowny lek, dobry ekwiwalent Róbmy pieniądze
Słodkie koktajle Mołotowa "W piwnicy pod ratuszem Znaleziono równy rząd Koktajli Mołotwa Sześćdziesiąty ósmy rok Podobno z ich pomocą Młodzież odmieniała świat Dziś my ich użyjemy Nowy świat jest tego wart Nie szkodzi raz spróbować I wyważyć nowe drzwi Nie wyjdzie - to przynajmniej Dopiszemy do CV" Histerią mediów wieść ta Szybko spada na dzielnice "Musicie nam wyjawić Tajemnice buntu" "Chcemy móc się znowu zbuntować Spalić, i obalić, zlustrować Chcemy poznać wszystkie tajemnice!" To młodość idzie, to młodość krzyczy To nowe idzie, to nowe krzyczy" Młodości zew narasta Więc ruszają w dół ulice Tłum zwarty jest i mocny Tutaj gardło samo krzyczy: "Oddajcie nam co nasze Nasz przywilej lat młodości" Nie, nie uda Wam się dłużej Trzymać wszystkich nas w bierności" Z pomocą młodzieżówki Aktualnej opozycji Wykradziono znalezisko Partia wspiera swoich bliskich Koktajle Mołotowa więc Wędrują z rak do rąk Z łatwością postawiono Pierwszy krok buntu "Chcemy móc się znowu zbuntować Palić, i obalić, zlustrować Chcemy poznać wszystkie tajemnice!" To młodość idzie, to młodość krzyczy To nowe idzie, to nowe krzyczy Tłum staje uzbrojony i rozgląda się "Co mamy zrobić teraz, kiedy bliski cel? Gdy w rękach mamy to, co zmienić może nasze pokolenie Butelki z benzyną i kamienie, kamienie!" "Obalić, wnet obalić!" - krzyknął ktoś wzniecając szum Na hasło dobrze znane, w górę strzela gęsty szklany las "Obalić, wnet obalić!" - ryknął za nim dziki tłum Butelki tkwią przy ustach, płynie ciecz i błyszczą w słońcu dna "Obalić", obalić, obalić, obalić" I spływa do ich gardeł Landrynkowy, słodki płyn dla chcących życia użycia, Zdatny tylko do spożycia Konsumpcja rewolucji Trwała jeszcze kilka chwil Próby czasu nie wytrzymał ten eliksir buntu Chcieli móc się znowu zbuntować Palić, i obalić, zlustrować Chcieli poznać wszystkie tajemnice A poszli na więcej liczyć To nowe poszło, i już nie krzyczy To młodość przeszła, już tylko liczy Młodość przeszła..	Tak bardzo przypominasz mi Tak bardzo przypominasz mi Kraj, w którym się urodziłem, I który ma tyle zalet Aż się czasem bardzo za nie wstydzę też też Tak bardzo przypominasz swym Pojęciem zaradności, Lecz nigdy to nie pomniejszy, nie! Mojej miłości Do kraju, którego nienawidzę Nienawidzę Ja wciąż nie jestem wolny Od mej wewnętrznej wojny Ja nie wiem, nie wiem sam, Czy kocham czy nienawidzę nas A może, nie wiem sam, Kocham jak nienawidzę nas w nas! Tak bardzo rozpierbliżasz mnie Poziomem tolerancji Tak pieknie dopasowym Do tylko własnej satysfakcji tak, tak Tak bardzo zadziwiacie tu Dumą z przelanej krwi W rocznice zdarzeń które już Nie znaczą przecież nic! A wy chętnie tak Przypominacie mi fakt Że świat pełen jest wad I nie wiem, nie wiem sam Tak nie obojętny jest ten kraj przeklęty
Uratujemy sens (nie tam) Proszę nie proś mnie O kolejne zapewnienia Nasz wygodny świat W zepsuciu się nie zmienia Proszę nie koloruj Ciemnych życia stron Największe okropieństwa Są gdzieś daleko stąd A kiedy przyjdzie do nas taka chwila, Po której mógłby świat zawalić się To mając w sobie czystych uczuć zasób Uratujemy sens Prosze nie pielęgnuj Rodziców naszych obaw Lęku przed nieznanym Trawi ich choroba Po dwakroć nie koloruj Ciemnych życia stron Największe okropieństwa Są gdzieś daleko stąd A kiedy przyjdzie do nas taka chwila, Po której mógłby świat zawalić się To mając w sobie czystych uczuć zasób Uratujemy sens Nie tam - nie gdzieś daleko stąd Lecz tu - niedaleko stąd Tak, tak, tak tu niedaleko stąd Tak tu - nad Motławą squot!	Wszystko Znowu poranek ciężki bez regeneracji Z trudem dźwigam ciężar koncentracji W radiu łomocze echo okupacji Bratnie narody pragną reparacji To jest permanentny stan Czuję jak wszystek świat dociska postać mą Na rozciągłości łóżka leży milion ton Filozof chciałby kres z trybuny ogłaszać A wszystko pcha do przodu, nie chce jednak stać To jest permanentny stan Wszystko już było i może wszystko zdarzyć się Było już wszystko i to wszystko zdarzy się Zdarzy się
Zaaferowani Stałaś Ty, za Tobą ja W kolejce ludzi ideałom wciąż wiernych Nuciłaś to, co nuciłem ja Mantrę ludzi goryczy pełnych Nie, Nie, Nie, Nie, Nie, nikt nie ma dla nas oferty Nie nikt nie ma dla nas oferty Nikt nam nie dał do rąk jej Gdzie koncepcji wielkie sterty? No gdzie? Wybór masz, głos więc daj Na garstkę ludzi ideałom niewiernym już To tylko krok, za progiem raj A są te same gabinetowe gierki Nie, Nie, Nie, Nie, Nie, nie mają dla nas oferty! Nie, nie mają dla nas oferty Nie ma nikt wciąż dla nas jej Gdzie koncepcji wielkie sterty? A my Zaoferowaliśmy dziś sobie siebie Zaaferowani nie marnują szans Tam walka trwa i nie jest naszym chlebem Problemy nie dotyczą w ogóle nas	Życie to śmiertelna walka (serce i rozum) - Czy czujesz jak ja, że się kiedyś, Rozumie, spotkamy? - Ja dobrze wiem to, bo tak wyglądają starcze zmiany! - Nie sądzisz, że nam marzenia kompromis zabije? - Co zrobić, to życie, i tylko ono jest prawdziwe Życie to śmiertelna walka Walka o święty spokój Lepszy jest straszliwy koniec Czy lepiej trwać w strachu bez końca? - Czy czujesz, że nas tylko krok dzieli już od żenady? - Przesadzasz, Serce, bo na układy nie ma rady - Możemy coś zmienić tu choćby krew była znów smarem trybów historii - Nie rwij się, Serce, bo będziesz żałować każdej kropli Życie to śmiertelna walka Walka o święty spokój Lepszy jest straszliwy koniec. Czy lepiej trwać w strachu bez końca?